17 Mart 2011 Perşembe

Özledim Usta!

Böyle olacağını tahmin etmiyordum be arkadaşım. Acısı üzerinden haftalar geçince belirmeye başladı. Bu sefer kolay atlatabileceğimi sanıyordum oysa ki. Belirtilerde öyle idi zira. Ne acı, ne özleme, ne de başka melankolik duygular. Bir tek elim sürekli telefona gidiyordu. O da olurdu o kadar. Ama işler değişti be arkadaşım. Özledim. Kokusunu, gülüşünü, beni daraltmasını, akıl sır ermeyen triplerini, bana sarılmasını, seni seviyorum de diye ısrar etmesini, yüzünü görmeyi, tenine dokunmayı... Özledim be ustacım. Ayrılma kararı almama sebebiyet veren tüm davranışlarını unuttum sanki. 

Yıllardır bir kadın için bu hallere düşmemiştim be arkadaşım. Unutmuşum gitmiş. Bu kadar içler acısı bir durum muydu ki bu?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder